GymnasiumNu

Het nieuws van de afgelopen zomer is, wat het onderwijs betreft, niet bijzonder verrassend. Hele verhalen over de suggesties van dhr Kuiper, voorzitter van de Besturenraad van christelijke scholen, dat jongens en meisjes erbij gebaat zouden zijn om voor sommige vakken gescheiden onderwijs te krijgen. Grotendeels is dit natuurlijk een ‘non-issue’ want er zullen heel weinig scholen zijn die over de middelen beschikken om dit plan te realiseren. Los daarvan, hoe functioneert naar sexe gescheiden onderwijs in de praktijk?

Er zijn nog wel leraren en oud-leraren aan wie je dit kunt vragen. Immers , vóór de invoering van de Mammoetwet was er de middelbare meisjesschool, de M.M.S. , die met de nadruk op het talenonderwijs, vaak een prima opleiding verzorgde. Ook de huishoudschool heeft op haar manier tientallen jaren goed gefunctioneerd.

Op de H.B.S. kwam het trouwens regelmatig voor dat bepaalde klassen alleen jongens hadden. In Bordewijk’s roman ‘Bint’ wordt verteld dat er in de klas die met ‘de hel’ wordt aangeduid, maar één meisje zat, Schattenkeinder: ‘De vrouw Schattenkeinder was een sloddervos met een ragebol’.

In het algemeen gaven leraren de voorkeur aan gemengde klassen en als er een jongensklas dreigde te ontstaan, had men er toch graag een paar meisjes bij. Meisjesklassen vragen van de leraar een enigszins andere instelling, een ‘feeling’  om een zodanige sfeer te creëren dat er goed gewerkt kan worden. Maar verder is het natuurlijk vooral de instelling van ouders en leerlingen en het karakter van de school dat bepaalt wat er mogelijk is.

In Engeland zijn de beste middelbare scholen in het middelbaar onderwijs, onder andere Eton en Harrow, waar prins William en prince Harry op school zaten, nog steeds ‘single sex’ scholen. Overigens, er zijn ook voortreffelijke meisjesscholen  en uitstekende ‘gemengde’ scholen.

Die scholen zijn selectief en stellen hoge eisen. De klassen zijn klein, de voorzieningen royaal, de leraren uitstekend opgeleid en bekwaam. De ouders zijn ambitieus, de leerlingen gemotiveerd. Het wordt als een voorrecht gezien op zo’n school te zitten.

Er zullen ongetwijfeld steeds vaker kinderen van rijke Chinezen toelating zoeken tot dergelijke scholen en daar goede prestaties leveren, want, zo is onlangs gebleken uit een onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau, Chinese leerlingen doen het uitstekend in het onderwijs. Zij tonen aan dat, wat je bereikt in het onderwijs, niet alleen afhankelijk is van je aangeboren talent maar ook van je achtergrond en van je bereidheid om hard te werken. Wie leest en hoort hoe competitief het onderwijs in China zelf is en hoe de beste leerlingen en studenten gestimuleerd en beloond worden zal echt niet geloven dat de ‘hegemonie’ van het Westen nog lang zal duren.

Cornelis Verhage